Als de bestuurder me binnenlaat, heb ik het nog niet in de gaten. Maar al gauw merk ik zijn ongewone houding: met zijn rechterhand stuurt hij, met links beweegt hij ritmisch over zijn kruis.
Enigszins ongemakkelijk vliegen we over de snelweg naar het noorden. Ik probeer niet al teveel naar links te kijken, en een normaal gesprek aan te knopen. Als ik af en toe uit beleefdheid toch mijn blik op hem werp, zie ik dat de handenarbeid eerder toe- dan afneemt. Ergens vind ik het bijzonder, dat hij dit durft. En ergens vooral heel grappig. Gelukkig is het een kort ritje.
De volgende lift is vrolijker: een Amerikaans stel in een gehuurde Fiat 500 cabrio. Omdat zij ongeveer kwee keer zo klein is als ik, verhuist ze gelijk naar de microscopisch kleine achterbank. Met de wind door ons haar rijden we langs intens groene velden, vulkanische meren en eindeloze rijen hortensia’s en gele gemberlelies. Binnen een uur ben ik in Furnas en kan ik mijn verloren paspoort oppikken. Ik heb niets gewonnen, maar ik voel me schathemeltjerijk. Het zeilavontuur kan tóch beginnen!
In alle tienduizenden kilometers die ik liftend in mijn leven heb afgelegd, heb ik dit soort gedrag nog nooit meegemaakt. En hier op de Azoren twee keer op een dag!
Loom slenter ik langs de warmwaterbronnen in de krater, om vervolgens de reis terug naar Ponta Delgada te beginnnen – opnieuw met mijn duim omhoog. Wederom stopt er een vieze man. Ik merk het niet direct, maar als hij een hand op mijn knie legt, en een minuut later nog een keer, en daarna nog eens, krijg ik toch een donkerbruin vermoeden. Als ik uitstap, grijpt hij naar mijn tepel en kijkt verlekkerd. Ik vind het vreemd. In alle tienduizenden kilometers die ik liftend in mijn leven heb afgelegd, heb ik dit soort gedrag nog nooit meegemaakt. En hier op de Azoren twee keer op een dag! Hoewel ik me geen moment onveilig voel – beide bestuurders waren alleen en ik zou zo de auto uit kunnen springen – kan ik me nu een stuk beter voorstellen dat dit voor vrouwen anders kan zijn.
Ik besluit de twee incidenten niet teveel aandacht te geven en een Piscina Natural op te zoeken, waar de lokale bevolking geniet van zon, zee en… rotsen. Bij Caloura vind ik een prachtig plekje, waar tropische vissen het heldere water kleur geven. Als de zon laag staat, ga ik weer aan de kant van de weg staan. Een vadsige man wenkt me. Ik kan een stukje met hem en zijn vrienden meerijden. Even twijfel ik, maar ik besluit om te vertrouwen. En dat blijkt juist. De mannen – die nauwelijks Engels kunnen – rijden zelfs voor me om, en zetten me voor de deur van mijn hostel af.
Terwijl de zon in de Atlantische Oceaan zakt, zie ik een zeilboot de haven binnen varen. Morgen mag ik opnieuw bij iemand instappen die ik niet persoonlijk ken. En dat is voor minimaal 2 weken…
