Het zoveelste kantoor van een havenmeester. De zoveelste advertentie die een plekje vindt op een overvol prikbord. Iedereen zoekt een zeilboot om de Atlantische Oceaan mee over te steken. Alleen ik heb een handicap…
Bikepacker, 39 jaar, energiek en fit, auteur van een seafood kookboek, beetje zeilervaring. Daar houden mijn USP’s alweer op. Zeker als ik eronder schrijf: vurige wens om een fiets, trailer en surfboard mee aan boord te nemen. De moed zakt me in de schoenen, zeker na alle afwijzingen op websites zoals findacrew.com en crewbay.com Om nog maar te zwijgen van de anarchie in alle Facebook groepen met Atlantic en Sailing in de titel. Niemand heeft zin – of plek – om mij en mijn 4 meter lange fiets/surfboard combi mee te nemen.
“Als het zo moeilijk is, dan kan het ook anders” is een van mijn motto’s als het tegen lijkt te zitten. Dus ga ik op een bankje zitten in deze koude Lissabonse haven, en leg ik mijn opties op de picknicktafel:
- Ik kan doorzoeken, in de hoop dat ik wél zo’n boot vind, maar na 100 x ‘nee, geen fietsen aan boord’ lijkt me dat een onmogelijke missie
- Ik kan doorfietsen, via Marokko, helemaal door naar Kaapstad. Wiebke Lüh heeft dat ook voor elkaar gekregen. Maar dan? Kaapstad is niet richting Nieuw Zeeland!
- Ik kan fiets, surfboard en trailer achterlaten, dan vind ik vast een plekje aan boord. Maar ook dat is het niet helemaal…
Ik sluit mijn ogen in de frisse, opkomende decemberzon. Even is er niets. Dan komt het antwoord vanzelf omhoog:
Het boek.
Ja, het is tijd om ruimte te maken. Tijd om te kiezen, voor nieuwe dingen.
Dát is waarom ik nu niet verder wil. Ik heb zoveel verhalen te vertellen. Die wil ik éérst opschrijven. Het is één van de redenen waarom ik op reis wilde. Zodat ik meer kan schrijven. Maar op de fiets – zo blijkt nu – lukt me dat niet. De afgelopen 4 maanden ben ik alleen maar bezig geweest met fietsen, eten kopen, eten opeten, doorfietsen, tent opzetten, eten koken, slapen. Een dagtaak. Elke dag.
Ja, het is tijd om ruimte te maken. Tijd om te kiezen, voor nieuwe dingen. Ik vind fietsen leuk, maar wat ik heb geleerd de afgelopen tijd, is dat ik hou van de zee. Met fietsen kan ik gemakkelijk stoppen, maar naar de oceaan en haar golven blijf ik altijd verlangen.
Terwijl ik mijn lijf weer in beweging moet zetten omdat ik anders écht teveel afkoel, bedenk ik dat dit ook bij reizen hoort: af en toe afscheid nemen van iets moois, om er nog mooiere dingen voor terug te krijgen.
Dus schrijven over surfen, en daarna leren zeilen… Ja, daar word ik warm van!
