De wand is dun. Bij elke onrustige draai dringt studentikoos feestgedruis mijn hersenpan binnen. Toch wordt het telkens overstemd door die ene, slapeloze vraag: Wáár ben ik mijn paspoort verloren?
Als het eerste zonlicht door het hostelraam kruipt, begeef ik me naar de keuken. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo’n brakke nacht heb gehad – en ik heb niet eens gedronken. De waterkoker ruist even onrustig als mijn vingers over het scherm.
“Beste ChatGPT, kan ik zonder paspoort van de Azoren naar Nederland zeilen?” Een antwoord laat niet lang op zich wachten: Ja, dat kan, alleen kun je wel moeilijke vragen krijgen, mocht je op zee of bij aankomst door de douane worden gecontroleerd.
“En via Engeland? De kapitein wil daar waarschijnlijk een tussenstop maken”. Nee, dat kan niet, omdat het Verenigd Koninkrijk niet binnen de Schengen zone valt. Als je je paspoort kwijt bent geraakt op de Azoren, kun je het best een binnenlandse vlucht naar Lissabon nemen en daar op de ambassade een noodpaspoort aanvragen. Dat duurt 3 tot 10 werkdagen.
Ik zou blij kunnen zijn, lekker naar het strand gaan, me neer kunnen leggen bij de situatie. Er is immers niet zoveel dat ik kan doen. Misschien doe ik dat ook wel…
Kut. Het is het einde van het seizoen. Ex orkanen komen zo nu en dan huishouden in dit stukje oceaan. De timing van ons vertrek ik cruciaal, net zoals de mogelijkheid om in Cornwall of in het kanaal tijdelijk onder te duiken voor het natuurgeweld. Ik kan morgen niet zonder paspoort bij de kapitein – die ik overigens helemaal niet ken – aankomen. Wat nu?
Ik bel de vliegveldpolitie. “Nee, nog steeds geen paspoorten gevonden sinds gisteren”
Ik app Transavia. “Wat een vervelende situatie, zeken omdat jouw paspoort waarschijnlijk in die huurauto van je medepassagiers ligt. In verband met de privacywetgeving kunnen we helaas geen contactgegevens van hen aan jou doorsturen. Ook kunnen we geen contact met hen opnemen over deze kwestie”
Ik kijk naar buiten. Een prachtige zaterdag op een prachtig eiland begint. Ik zou blij kunnen zijn, lekker naar het strand gaan, me neer kunnen leggen bij de situatie. Er is immers niet zoveel dat ik kan doen. Misschien doe ik dat ook wel…
“Are you Toi… Toua… Tonni?”
“Toine, yes”
Ik kijk over mijn rechterschouder naar de schoonmaker die een telefoon voor zich houdt. Ik zie een foto van mijn paspoort.
“Ze verblijven in Furnas. Dat is een uurtje vanaf hier. Er zijn hier alleen nauwelijks bussen of…”
“Laat maar, ik red me wel” grijns ik opgelucht, terwijl ik het telefoonnummer en adres overneem. Binnen een paar minuten sta ik vol energie buiten, met opgestoken duim aan de kant van de weg.
Liften op de Azoren, zou het werken?
